1- گروه شیلات، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار، چابهار، ایران
چکیده: (11 مشاهده)
آلودگی فلزات سنگین در محیطهای دریایی به دلیل پایداری، سمیت و قابلیت تجمع زیستی، یکی از مهمترین نگرانیهای زیستمحیطی محسوب میشود و خطر جدی برای امنیت غذایی است. ماهیان به عنوان یکی از منابع مهم غذایی انسان میتوانند فلزات سنگین موجود در محیط را در بافتهای خود تجمع دهند و از این طریق در معرض زنجیره غذایی انسان قرار گیرند. ماهی هوور (Thunnus tonggol) یکی از گونههای مهم اقتصادی و پرمصرف در دریای عمان بهشمار میرود. از اینرو، بررسی میزان آلودگی فلزات سنگین در این گونه برای ارزیابی ایمنی مصرف آن ضروری است. هدف از این پژوهش تعیین غلظت فلزات سنگین شامل روی (Zn)، آهن (Fe)، مس (Cu)، سرب (Pb)، کادمیوم (Cd)، جیوه (Hg)، آرسنیک (As)، کروم (Cr)، منگنر (Mn) و نیکل (Ni) در بافت عضله هوور صید شده از سه بندر چابهار، بریس و پسابندر در سواحل شمالی دریای عمان در سال 1403 و ارزیابی خطرات سلامتی ناشی از مصرف آن بود. در مطالعه حاضر، تعداد ۶۰ نمونه ماهی (۲۰ نمونه از هر منطقه) جمعآوری شد. پس از آمادهسازی و هضم نمونهها، غلظت فلزات با دستگاه طیفسنجی نشر نوری پلاسمای جفتشده القایی (ICP-OES) اندازهگیری گردید. تجزیهوتحلیل آماری نتایج با استفاده از نرمافزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد که الگوی تجمع فلزات در بافت عضله ماهیان به صورت Cu > Zn > Fe > Ni > Mn > As > Hg > Cd > Pb > Cr است. میانگین غلظت فلزات مورد بررسی در محدوده مجاز استانداردهای بینالمللی قرار داشت. مقادیر میزان ورود روزانهوهفتگیتمامی فلزات کمتر از حدود مجاز گزارش شد و مقادیر THQ نیز کمتر از ۱ بود که نشاندهنده فقدان خطر قابلتوجه برای سلامت انسان است. بر اساس نتایج پژوهش حاضر، غلظت فلزات سنگین در ماهیان هوور صید شده از بنادر مختلف صیادی چابهار، پایینتر از استاندارد جهانی بود و برای مصرفکنندگان، ایمن ارزیابی گردید. با اینحال، پایش مستمر آلودگی فلزات سنگین در منابع دریایی توصیه میشود.
با کسب مجوز از دفتر کمیسیون بررسی نشریات علمی وزارت علوم، تحقیات و فنآوری مجله علمی شیلات بصورت آنلاین می باشد و تعداد محدودی هم به چاپ می رساند. شماره شاپای جدید آن ISSN:2322-5998 است